Wij geloven dat werknemers in een veilige en gezonde werkomgeving beter presteren en gelukkiger zijn.

Niemand zit erop te wachten. De klachten van een burnout zijn voor medewerker die het treft vaak duidelijk en vooral heel vervelend. Voor degene die het nooit zelf of van dichtbij heeft meegemaakt is het vaak ‘vaag’ of moeilijk voor te stellen. Werkgever en werknemer kunnen van mening verschillen over de diagnose burnout. In de juridische zaak die Dirk Smit van Lawton advocaten heeft behandeld, blijkt dat een goede diagnose van belang is, zowel voor de werknemer als voor de werkgever.

Het gaat om het volgende. Een werknemer stelt dat de werkgever haar zorgplicht heeft geschonden door onder andere de klachten en de verzoeken van de werknemer niet serieus te nemen. Volgens de werknemer was het risico van een burnout van de werknemer kenbaar of hoorde dat kenbaar te zijn, en heeft de werknemer diverse malen maar tevergeefs verzocht om extra ondersteuning, minder werkdruk en betere arbeidsomstandigheden. De werknemer is ruim 15 jaar in dienst van de werkgever. Hij werkt voor twee diensten binnen de organisatie. Van de werknemer wordt een grote mate van flexibiliteit verwacht. Het komt meer dan eens voor dat hij op een dag verschillende keren van werkplek wisselt om de werkzaamheden voor de twee verschillende diensten uit te kunnen voeren.  Dit veroorzaakt irritaties bij de direct leidinggevenden en bij de werknemer zelf tot veel stress. Daarnaast moet de werknemer vaak overwerken en heeft hij een stuwmeer aan verlofuren die hij door de veeleisende functies moeilijk kan opnemen. Volgens de werknemer is er bovendien sprake van een negatieve werksfeer en is er door diverse reorganisaties veel onrust en onzekerheid. In de loop der jaren valt de werknemer steeds vaker uit met stress gerelateerde klachten, zo ook in 2006. Hoewel de werknemer diverse malen bij de bedrijfsarts is geweest en door verschillende mensen de term burnout in rapportages is gebruikt, is de diagnose nooit als zodanig gesteld. Uiteindelijk krabbelt hij steeds weer op, maar in 2011 gaat het goed mis. De werknemer valt dan uit met ernstige psychische klachten. Zo erg dat hij angstaanvallen heeft, het huis niet meer uit durft en voor medicamenteuze behandeling wordt doorverwezen naar de psychiater. Voor de werknemer is het duidelijk; zijn klachten zijn ontstaan door de algehele situatie op het werk en de werkgever heeft haar zorgplicht geschonden. 

De werkgever stelt zich op het standpunt dat de werknemer alles overdrijft, nooit heeft geklaagd, nooit tijdens functioneringsgesprekken heeft aangegeven wat hij ondervond en dat zijn ziekteperiodes eigenlijk als een soort protestacties moeten worden beschouwd. Dat hij veel overuren maakte is volgens de werkgever onder meer te wijten dat de werknemer veel tijd verdeed met lange gesprekken met medewerkers. Dat de werknemer sinds 2011 lijdt aan een ernstige psychische stoornis wordt door de werkgever niet ontkend. Wel wordt door de werkgever ontkend dat voorgaande ziekteperiodes eveneens werden gekenmerkt door dezelfde klachten en dat zij haar zorgplicht heeft geschonden.

De rechter oordeelt dat van belang is dat wordt vastgesteld wat precies de diagnose was in de voorgaande ziekteperiodes, met name de periode in 2006 en nadien. De bedrijfsarts heeft de term ‘burnout’ nooit in relatie tot deze werknemer gebruikt. De in het geding gebrachte stukken van de psychologe en de huisarts van de werknemer geven aan dat de klachten als burnout moeten worden aangemerkt. De rechter oordeelt dat die diagnose uit de stukken niet onomstotelijk blijkt. Zo geven de psychologe en de huisarts beide geen inzicht in hoe zij tot de diagnose burnout komen. Daarom kan aan deze rapportages/mededelingen geen doorslaggevende betekenis worden toegekend bij de beantwoording van de vraag of er in 2006 reeds sprake was van een burnout en wat de diagnose is met betrekking tot de sindsdien ontwikkelde klachten. De rechter wijst uiteindelijk een psychiater aan om een deskundigenrapport te maken. Deze psychiater krijgt de opdracht, kort gezegd, om achteraf een diagnose te stellen voor de in 2006 ontwikkelde klachten. Aan de hand van het deskundigenbericht zal de rechter uiteindelijk oordelen over de diagnose en de zorgplicht. 

Het tijdens een procedure en achteraf stellen van een diagnose bij een zieke werknemer is niet eenvoudig en tijdrovend. Bovendien is het zeker voor de betrokken werknemer niet prettig om alles weer op te moeten rakelen en nogmaals door de medische molen te moeten en te moeten toezien hoe iemand achteraf een diagnose stelt, grotendeels op basis van bestaand papierwerk. Hieruit blijkt eens te meer dat het voor alle partijen van belang is om gelijk een goede diagnose te stellen. Voor de werknemer zodat duidelijk is wat er aan de hand is, voor een werkgever om concreet aan de hand van een diagnose een re- integratiepad met de werknemer uit te stippelen en zelfs voor een rechter om eventuele aansprakelijkheid van de werkgever al dan niet vast te kunnen stellen.

Dirk Smit
Lawton advocaten

Vindplaats: LJN BZ6344

ARBO Nieuws

arbo nieuws

Alle interessante nieuwtjes op het gebied van arbeid, gezondheid, veiligheid en welzijn speciaal voor u geselecteerd

 

In het nieuws

  • Inspectie verhoogd boete op het niet voldoen aan de RI&E verplichting +

    Slechts een derde van alle organisatie voldoen in 2018 aan de vier belangrije verplichtingen rond arbozorg. Dit blijkt uit het Read More
  • Nu beter inzicht in de kantoorwerkplek +

    Eindelijk is de verbeterde checklist voor beeldschermwerk er. TNO biedt de nieuwe checklist aan om zo meer aan te sluiten Read More
  • Nu bewijs: duwen en trekken geeft risico op schouderklachten +

    Na onderzoek, opgezet door beroepziekten.nl, is nu bewijs geleverd. Duwen en trekken veroorzaakt pijnlijke schouders. Wie in zijn werk veel Read More
  • 104 dagen ziek geweest? De werknemer krijgt vanaf 1 juli 2015 transitievergoeding mee +

    Het ontslag recht gaat op de schop. Werknemers die 104 weken ziek zijn geweest en waarvoor de werkgever een ontslagvergunning Read More
  • 1